May naintindihan na ako

Kagabi, habang naglalakad.
Habang naririnig ang mga yapak ng aking mga paa.
Habang ang tanging karamay ay ang mga taksil na punong humihikbi sa aking tabi.
Walang tala sa kalangitan, at ang buwan ay nagpapakipot ng ngiti, nagpaparamdam, nagtatago sa puting karagatan ng mga ulap, habang inaasam ko ang tamis na halik ng kanyang kabuoan.

Habang yakap ang hangin, may narealize ako.
Parang mga mahihinang mga pitik na unti-unting nagbukas ng aking isipan.
Napagtanto ko ang mga bagay-bagay, at may narealize ako.

Pero hindi ko sasabihin.
Tanungin mo ako. Bukas, mamaya, pag napusuhan mong tanungin nga ako.

Tungkol dito, tungkol sa a( )in.
At maaari, maaaring sagutin ko.
At maaaring hindi.

Depende.

An unfinished/unedited work of fiction

A year has passed, and everything. Everything is so daintily the same. The same trees you have been passing by for less than half a decade are still the same trees I see now, only, more withered. Aged. Waves of leaves have fallen since then, and perhaps the very ground I'm treading has been waxed, sealed by the dictionaries of leaves that were shed.
The air still carries the odd, fruity smell that no one could describe; it is comparable to freshly cut grass, the soothing aroma of all things new. Although both of us know that time shall pass, and the odor will start to lash at our lungs, the pungent odor of spoiled fruit.
This is exactly the kind of day that I would call you up and tell you, yes, tell you, because it needn't be asked. I would tell you, while looking upwards, looking at the majestic trees that no one notices, looking at patterns, at possible symbols, at everything. Everything beautiful.
I would tell you, Isn't it beautiful outside?

*****

I told you this not just once before, and maybe you remember, maybe you don't. I told you, my greatest fear. I told you this with my lips curved in a grimace, definitely unsure what words to form. My eyes were squinted, squinted so I wouldn't look so sad. I said, My greatest fear, as of now, (as of then), is that after graduation, we'll...
I stuttered, I remember. I remembered the drink I had almost spilled, I remember your pink striped blouse, I remember the 205.00 bill on the lower part of our receipt, I even remember the number 8 and the number 6. I remember the sound of your voice, and how I felt hearing it.
I wish I could remember your face then.
...maybe we'll... fall apart...

*****

Of course you told me not to worry, because worrying will bring me nowhere, and that I should leave it up to fate. Or destiny. Or whatever.
I tried.
I tried to argue. Because, if we had the chance to poke a few needles into the threads of fate, why shouldn't we?
You shook your head.

*****

A year has passed, and nothing has changed. The same trees, the same buildings. The breath I draw now may have passed by you while you were still here. I miss you.

What is love?

Tags

tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak tatak

nalulungkot ako.

oo. mali ang pag-aaral ko.
di sapat ang isang araw para maintindihan ang buong sem.

hindi.

wala akong masabi.
tipikal na emo blogpost to.
pero ayokong gawing ganun.

kaya tutula ako.

ay joke lang. wag nalang.


dahil ang buhay ay parang isang ice cream. tamis. asim.
konting kirot sa bawat hampas ng dila.
konting sakit sa sobrang lamig ng kagat.
pero di mo mapigilang hindi kumain. kasi masarap.
kain ka ng kain hanggang di mo namalayang wala nang ice cream.
ang natira na lang ay ang cone.
hindi matamis, hindi maasim. "lasa" lang.
hindi rin mainit. o malamig. "cone" lang.
at sa pagkagat, oo, iba.
wala nang laman, at wala nang saysay.

talino, henyo, et al.

dahil laging may excuse na 'tamad lang ako'.

ika nga ng di ko kilalang nag-usap sa tabi ko habang nag-aabang ako ng Pantranco jeep, ang talino ay t = (time spent studying/exam grade) x (number of distractions)

ang formula ay maaaring magbago depende sa pagdenote ng "time (and/or quality) of studying" at minsan kailangan pang i-square ang number of distractions, depende sa distractions.

dahil nga naman.
laging pwedeng sabihin sa loob-looban na Oo, matalino ako, tamad lang.
At oo nga naman, di naman talaga tunay na batayan ng katalinuhan ang anumang exam. At tama din naman, di lahat ng mataas ang mga grado, tunay na magaling.

"Matiyaga lang."

excuses.

madali nga naman kasing iwasan ang dapat na tinatanong sa sarili.
"matalino nga ba ako?"
madaling gawan ng dahilan, na wala namang tunay na batayan ng talino, at maaari ngang sabihin na societal impositions (salita nga ba ito?) lang ang madaling natatanaw kung talino nga ang pinaguusapan.

pero hindi. hindi ko alam.
kadalasa'y ayokong isipin na may mga limitasyon ako. na dinidikta ng aking mga genes ang aking hangganan at kapalaran. gusto kong isipin na taglay ko ang kapangyarihang maging magaling sa lahat ng bagay, kung magtitiyaga lang ako.
pero dahil dito, bumubuo ito nga isang pesteng cycle, na punung-puno ng "di pa ako nag-aaral niyan ah" at "di naman kasi ako nag-aral."

dahil takot kang mapatunayang di ka nga talaga matalino kahit nag-aral ka nga.
parang ganun.

***************

pikit. kasabay ng balisang buntong-hininga.
palakpak.

Katulad ngayon

Noon, hanggang ngayon, madalas, napagsasabihan ako ng mga linyang "magbihis ka muna!" o kaya'y "wala ka bang balak magdamit?".

Kasi naman, ayaw na ayaw ng aking ama na di kami magbihis (di ko alam bakit) agad pag galing kami sa kung anumang lakad. ang gusto niya, (sa tingin ko) ay magpalit agad kami ng pambahay pagkauwi.

Pero di ako ganun. Minsan ay inaabot ako ng umaga nang nakajeans o slacks (ah, highschool) pa. Di ko na maibilang ang mga pagkakataong nagising ako ng umagang suot pa ang mga damit pang-gala.

Isa pa, madalas ko ding nagagawang makipagkwentuhan, manood ng tv, gumamit ng PC at kung anu-ano pa kahit katatapos ko lang maligo. Kadalasan basa pa't tumutulo ang tubig mula sa buhok, nagagawa kong umupo lang nang ilang oras, at oo, di pa ako nagbibihis nun. At oo, tumatagal akong nakaganun lang. Nakakatapos na ako ng ilang dvd, at minsan nakakabasa ng buong libro, nang nakatuwalya lang.

Di ko alam bakit. Wala naman akong nakikitang masama dun. Maliban siguro sa mga nabasang sopa at mga naoffend na tao. Pero, di naman ata nakakaoffend yun. Sana.
Di ko alam anong espesyal na mapapala kapag nagbihis ng pambahay, kung may bahay-powers ba akong makukuha pag suot ko yun. Di ko talaga alam.
Ayoko lang talaga magbihis. O, mas maigi,
di pa naman kailangan.

Sa pagnood ng tv, sa pakipagusap, di naman kailangang magpalit para magawa ang mga yun. Di naman kailangang magbago dahil yun ang nakasanayan.
Kung kaya mo din namang mabuhay, makagalaw ng maayos, at maging masaya nang ganun ka pa rin naman, bakit hindi?
Hindi ba dapat, nasa sa iyo naman yun, kung kelan gusto mo nang magbago?

Di naman kailangang magbago para maging katanggap-tanggap. Katulad ng mga tatak na pilit dinadamit sa atin ng society. Dahil, oo nga naman, kung komportable ka naman sa kasalukuyang lagay mo, bakit.
Bakit ka pa magpapatatak.

Bakit pa kailangang may magbago.


*************************************

at, oo. hindi ito tungkol sa mga damit at tuwalya. :)